ES húmeda la tarde y lentamente viene

por oriente la noche

y de moho se cubre la esperanza.

Es piedra detenida la memoria

y la rueda del tiempo.

La tiza del sufrir lentamente se borra

y el dolor, poco o mucho, que se exigió a la carne.

Tu soledad es tuya.

Bébela sorbo a sorbo.

Ya no extiendas tus manos:

puñado de cenizas, esta hora,

como al día siguiente de una hoguera.

La soledad es tuya

-¿para qué ya los ojos,

la boca, las palabras,

los pasos

que a los otros llevaban?-.

iSorbo a sorbo!

DE AVOND is vochtig

en langzaam komt

langs het oosten de nacht

en de hoop raakt bedekt met schimmel.

Stilstaande steen is het geheugen

en het wiel van de tijd.

Het krijt van het lijden vervaagt stilaan

en het verdriet, veel of weinig, dat van het vlees werd geëist.

Je eenzaamheid behoort je toe.

Drink haar teug na teug.

Steek je handen niet uit:

een handvol as, dit uur,

gelijk van een kampvuur de volgende dag.

De eenzaamheid behoort je toe

-waarom dan je ogen,

je mond, je woorden,

 je stappen

die naar anderen leidden? –

Teug na teug!

(español-holandés) Las aguas silenciosas / Het stille water,
versión de Fa Claes, 2009

 PORTAL DE POESÍA

Tags: Francisco Á. Velasco