martes, 30 de enero de 2007
POETAS Y POEMAS del CD "Pensando nelas"

PILAR CIBREIRO

A MIÑA LINGUA

I

Falo coa miña lingua irada,
coa rabia da brétema nos ollos,
coas palabras-farrapos culpantes
de tanto ladroício, coas bágoas,
o ferro, o veneno, a auga turba,
a lama dos pozos sen peitoril nin dono,
a fereza dos cazadores doutrora
-os que amansaban falcós e miñatos-
coa fala dos saqueadores de eirexas,
a lingua maldita dos asasinos,
dos saltadores de camiños,
de tódolos bandoleiros sen perdón
e dos guerreiros mercenarios,
a fala muda dos pobres de pedir
e dos guerreiros mercenarios,
a fala muda dos pobres de pedir
e dos cás escorrestados da lareira.
Falo coa miña fala vagamunda,
cos berros das mulleres no parto,
coa voz de cada condenado deste mundo,
de cada exiliado da vida.


II

Falo a un tempo a fala doce dos amantes,
falo prós amantes máis que nada
e pra tódolos que, por causa do amor,
sofren e calan a súa desdita.
Falo a fala dos poetas que están mortos,
coas súas mellores palabras,
coa súa palabra esquencida falo,
coa voz amantiña dos irmaos benqueridos,
coa vella pregalla que levo escrita no sangue
desde hai tanto e que foi inocente un día.


ESTÍBALIZ ESPINOSA

Comería a túa alma
coma quen come un ovo
doce
novo
perfecto microcosmos no seu óvalo de nacre.

Pinga d´ouro
mandorla
comería a túa alma sen casca
a túa alma sen culleres
sen caducidade.

Eterno almorzo da nenez de aldea.

Sen saber e sen querer saber
as nigromancias da tersura
qué escuro demo agocha
nin milagreiro sabor
sen chegar a adiviñar sequera
qué foi antes:
a túa alma
ou a galiña.


ANA ROMANÍ


CAMIÑAN DESCALZAS POLAS ROCHAS,
fantasmas de sal habitan as sombras,
saben que as últimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufragio.
As mulleres recollen cada noite
os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,
rebélanse contra a Historia,
constrúen co mar as estatuas
que nunca permanezan.
As mulleres de sal, con sargazos de sombras,
xorden das últimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben que o efémero permanece.


PILAR PALLARÉS

Se mañá non teño ganas de viver,
será talvez que o tempo tocou fondo,
que un neno ten a ollada esnaquizada,
que cada un ten no peito un intanxível cárcere de seda.

Se mañá non teño ganas
de ir tirando,
non sei que vou facer contra tanta evidéncia.
Será mellor abrir os ollos
e non vé-lo,
será mellor pendurar unha espada do teito
e finxir que é unha axuda que me chega do ceu.

Despois, poderei mirar por unha fírgoa
o lento paso dos vellos polas ruas,
o paso rexo das mociñas airadas,
o trote asubiante dos relóxios
cando devala a tarde
e cai o espanto.
Non sei se serei quen para facé-lo.

Se mañá, por un azar, me fallase a esperanza
e non fallase a vida o resultado
deste fausto concurso de exiliados,
deste previsto cortexo cara ao nada,
non sei a que táctica ou deus me acollería
senón à de esperar-te,
senón à de liturxicamente convocar o teu nome,
refugiar-me na calma dos teus xestos máis graves
e enxergar na tua pel a festa que me queda.


OLGA NOVO

HERBOSA

eu nacín aprendida a ser aberta
como casa mariñeira
e a ser fácil muller de chuvias e tormentas.

eu non sei cómo non cheguei a torques,
retroñada.

estaba destinada a xerfa e dolmen
porque tiña vontade de loucura
e tódolos ciclos do entusiasmo.

aprendera a ler pola palma das mans,
sabía fondear en tódalas arquitecturas do lume
e restituí-la chuvia
coma tocar las palabras pola punta do océano.

déranme un fardo de brisas
pero eu detíñame nas túas ventoeiras
porque non curan o mal das lagoas
nin a forma máis antiga de ser bosque.

quería saborear tódalas frituras
da explosión do ocre,
resolve-los aromas tristes
en pracer excesivo
e desnorta-lo repouso
coma escindi-lo corpo
ata consegui-las últimas figuras
da caída libre.

lembro ter sido
todo xénero de canto de pole
ou algún lugar da fascinación dos renos.

(e soamente iso é
coma se tóca-las palabras
pola punta do océano
e perdes enredadeiras por onde camiñas
e che medran areas no canto da pel)

eu non sei cómo non esgotei
as posibilidades de cen tipos de neve.

contigo comín as raíces da vida primeira,
escampo e sei
que acabarei saíndo dos ubres das vacas
a chorros.

MARTA DACOSTA

Parece innecesario falar de amor, ás veces
e construír poemas de corpos derrubados,
de fume, de suor, de ventás apagadas,
de líquidos encontros e seguras derrotas.

Parece innecesario mais aínda transitan
folios e máis folios, e libros ademais.

Destrúen o silencio, de feble arquitectura,
dos que calando amamos con terca intensidade.

Parece innecesario falar de amor, ás veces,
para esquecer sen saña as bandeiras do odio
ou as bágoas humildes de quen non ten futuro
e nin pedir perdon por ignorar que somos.


XOHANA TORRES

Primeiro foi o mar
dempois a pedra.
C.E. FERREIRO

Primeiro foi o mar, dempois a pedra.
¿Qué quedará de nós?... Unha espuma levísima,
fado de Amalia para unha travesía.
¿Qué loita de navíos?...
¿Ónde o naufragio daquela Nau Preta?...

Primeiro foi o mar, mais non é certo
que a corrente nos leve:
Correspóndelle á onda repetirse de novo,
devolver algo vivo por unha dor tremenda.

Alas pasan, indómitas, altas como trofeos.
Sobrevoan a orela onde ti e máis eu nunca estivemos.
Arestora que parou de chover
corenta días e corenta noites
é preciso esquecer o diluvio,
decir que xa podemos coroarnos
cun ramallo de olivos.

Ah, si, país de outono dende un trono de sombras!

Hai un porto inmediato afincado nas pedras.

Agora
só a barca varada e nós mesmos.


YOLANDA CASTAÑO

O CONTRATO

Cubriron con exactitude o impreso en vixencia inexcusable,
encheron puntuais os ocos baleiros con nomes completos,
[enderezos e datas precisas de nacemento.
Cumprimentaron os estrictos documentos mediante pólizas determinadas,
certificados de pedra e facturas de floristerías.
Riscaron as cuadrículas burócratas da forma máis sensual
[que puideron atopar naquel bolígrafo.
Non lembro xa cánto papel de estado empregaron na escritura de ingreso ni cántas
sinaturas ensaiadas.
Logo fixeron con tino a
inscripción legal gozosa no
rexistro
e antes de que vencera o prazo foron acordar a
cota mensual de beixos.

Non se esqueza
que se amaron dende as nove corenta e cinco do vintenove de maio
até as sete e tres minutos
dun catorce de setembro.


MARÍA DO CEBREIRO

Cociño a todas horas para precipitar os alimentos crus
nos abismos da pota. As galletas maría
(sutilmente esmagadas)
engordan (disque) a salsa de tomate.
Non dispoño de método pero exhumei un libro de receitas
que parece un compendio do universo.
Da natureza dixo galileo
que era un grande tecido ( calceta, macramé)
e o papel de cebola serve para calcar os versos que nos gustan.
Sempre a cebola tarda (tremede, lacrimais) en deshacerse,
por iso é o primeiro que se bota.
Nos queimadores, en cuestión de segundos,
o lume ocupa o lugar da indiferencia.


PURA VÁZQUEZ

DESMEMORIADO RÍO O DA MEMORIA

En distancias de soles. En macios universos
pérdeseme a memoria. Na faz apouvigada
onde as palabras floran como un mundo sen ecos.

Son aluadas feridas que perderon as rotas.
Espaventadas cinzas nun boligante vento
onde se ispen lizgairas. Son misterios leviáns
de petunias e anémonas ou de lotos efémeros.

Morren nos fríos sámagos de espellos sen imaxe.
Séganlle as transparencias un gume de coitelos.
No esplendor dese cosmos onde o olvido alborece
choutan os laberintos de oscurecidos ceos.

Nos pórfiros vermellos dos exilios sen volta,
nas longuras, apáganse como se apaga o senso.
Perdéronse os fulgores e as teimosías fondas
nesta gran desmemoria de crepúsculos lentos.


HELENA DE CARLOS

BUTERA

E Deus saía na televisión
e falaba ó seu povo, pero a nós
levábamos por outra vía o zoar da roupa branca e tendida
ó aire de deserto e lúa sen sono. Recordo aquela tarde,
a seca dos ollos que fitaban a estrada coma un verme,
escravos para sempre do arrecendo do pó e de herbas murchas,
inocentes ollos ó compás dos paxaros que inzaban
na praza dos homes que inzaban, inocentes ollos, na praza.

Podo decir que non fomos xa os mesmos
no camiño de retorno, pero non o sabíamos
aínda. Foi máis tarde cando todo empezou.


ISOLDA SANTIAGO

Dicir que isto é a ventura
que é indispensable a prantación de allos
recolleitar cogumelos entre o esterco
adestrarse na marcha militar
saber do desove das avésporas


Alguén dirá que busco os suplicios
eu que presto aprecio á lírica dos bois
que me empeño en toca-la pandeireta

Fumar –cuspir-esmorecerse
e a morte que non chega
tanto hai que se agarda.
a morte que nunca chega a tempo.

Estou mollada
mollada inútilmente
porque son unha amante innecesaria
e hai cadáveres que sorrín coma se me coñeceran

Despois de todo
ninguén morre mellor có aforcado
e eu faría un morto tan estético...
-¿De qué cor serán as veas dos difuntos?
¿cal o alcance visual dos ollos das caveiras?-

Ás veces sinto que son pousada
espilo colchóns
pinto en celeste.
E se pasase un tren e se parase e se saíse un bulto:
da un chouto e ranfiña
xa se sabe que é un bulto principesco.

E a pomba que se arrola
fai amor de carne e cría.
E a rapaza crecha
que se amosa á solaina dos narcisos
e aínda tece enredadeiras para o leito.


CHUS PATO

Non podo afirmar que fose tétrica aquela nau
pero si que navegaba por un mar de brañas.
Que o seu era velame de estameña parda
que na coberta erguian-se as ruinas dunha moi alta torre
circular e de cristal, e que todo nel semellaba paradiso,
plúmbeo, solenemente ermo.

Velaqui a caveira do amor
e velaqui a cinza que antano os seus osos foran.
Velaqui cinza, viño que o meu corazón devora
velaqui o elmo, o escudo, os arautos, todos.

Como non bater-se no extremo deste mar
como non precipitar-se sobre este coagulo ardente?

Velaqui as serpes do amor
refulxen como xemas, como loureiro en flor
refulxen como os nosos ollos, chafariz que antano foran.

Non podo afirmar que fose tétrica aquela nau
pero si que foi a estación final do laberinto
que foi o seu velame espada e cíclame negro
que todo nel semellaba púmbeo, paradiso.
Ermo.


MARÍA LADO

...da muller que foxe dos peitos...

Teño mentiras amarradas á traquea
por iso cuspo en intentos de anorexia.
Teño unha bala proxectada no peito
e bótasme sal na ferida aberta.
Teño medo de que non saibas coser
con teas de viúva negra o meu corpo.
Teño o embigo medrado de medo
para alugarte mellor, se vés de roxo.
Teño cogomelos do pan no útero
teño queixo con furadiños nos pulmóns
teño chícharos insomnes entre as costelas
teño un virus publicitario na autoestima
teño instintos que me psicanalizan
teño sorte...de que me teñas.


LUISA VILLALTA

Stabat mater dolorosa
o seu corpo tendido, moldeando o chan imenso, dando
forma aos camiños,
nos montes o rostro suavemente choroso, desfeito en água,
río ou mar constante,
dando vida a un pracer do que xa non tivese memória.
Pura extensión, a nai que nos leva da man as estrelas e
nos deixa no berce dun terror infinito.
Estaba, está, estará, se é posible imaginar a nosa
esperanza ,
xunto aos edificios moribundos, de onde penduran atroces
palabras, gallardetes de festa, imortais danzas nas que deuses
humanos se desangran para beber-se a si mesmos e blasfemar-se.
Coas mans e cos pés está a nai nas raíces nacidas da
rebelión dos humildes, mansedume estarrecedora rebentando
tambores.
Fermosa nas marusias do cabelo xa canso, nos seos
acendidos por amores ocultos, ainda a paixón titilante baixo as
xemas do cemento, nos olares famintos, nos esgotos, nas luces
dos metais soñadores
tan só co poder que florece das vítimas, estaba
ao potón da xuxtiza que se abre á vinganza,
estará, continuará estando,
polos fillos dos fillos dos fillos,
presenciando unha morte: a do fillo que a mata.


EMMA COUCEIRO

CHÁMAME nena
con ollos abertos de veas e alcohol
con ollos abertos de pasado
e nais e fereas
que voltan para morderme
agora que xa non son pequena nin levo nos brazos un mundo.

Ese mundo
quedou fóra do que agora se derruba,
aínda que me pintes o cuarto
de ceo
porque é triste
por máis que me chames nena,
nena, a nosa historia
vai trascender sangues e imitar vidas
que só están na túa cabeza.
Nena, voz pretendida
que agradas.
Non.
Virán cerradoras por ti,
corpo pechado,
corpo ausente que te dilatas
e existes
sen mais.


LUZ POZO

FAR BLUES

Naquela cidade
onde unha rapaza escribía un diario secreto
na noite
mentres o soño desvalido semellaba finxir
silencios compartidos
nesa vella cidade do norte
o primeiro poema de amor flutuaba
coma un blues nostálxico
na noite.

Só quería saber
por qué as cordas permanecen vibrando coma labios
e qué queda do diario secreto
na noite desvelada.

Querería saber daquel río esvaído do soño
tal unha despedida sen retorno,
do silencio curvado nunca praza deserta e antiga.

¿Onde vai o primeriro poema de amor
a materia sonora dun blues fuxidío
a inocencia primeira?


EMMA PEDREIRA

PENÉLOPE D’INSANIA

A miña nai non quixo nunca que destes ollos partira a atrocidade das cousas.
Contoume, que ao meu pai gandáranlle a sombra durante anos
na artesa do pan, e falou tamén da súa infinita espera
contra a voz dos antergos
xogando coa tranquila indiferencia, das estrañas horas que removen os soños.
Faloume do exilio, no que esnaquizar a palabra aos pés de todas as árbores.
De cómo queimar dunha vez por todas os bosques inmensos da cordura
e facer pendurar na cinza a imposibilidades dun odio que me rexeita desde nena.
Porque eu nunca fun maior para abranguer grandes velenos,
non tiña as mans feitas para reunir a ágora da revolución.
Acuso as dores cos pequenos peitos da anarquía.
Nunca sinalo cos dedos nin trazo camiños cara a casa da derrota.
Fío, tezo, arrumo coa entraña
a acostumada desidia dos desarmados nas explícitas horas
dunha redención que non ten outro senso que a espera.


XELA ARIAS

MANCO O SOL QUE REGRESA DA XANELA

Manco o sol que regresa da xanela
e estou aquí a mor e estou contigo:
quixera vernos fundidos á terra,
á terra, á auga, ó mundo inmenso.

As túas mans que me andiveron son días,
días que marchan e esquecín hai anos,
moitos anos, esta forma de volta
pois cen anos hai ata agora mesmo,
se ti non me abrazaras.

E estou aquí amor e estou contigo,
teus ollos chuvia, túa voz quen me agocha,
quen me agocha, meu amigo querido.

É contigo que podo
cre-las mentiras do amor
crer nas mentiras do amor,
unha imbecilidade que é imposible.


MARIA XOSÉ QUEIZÁN

A amante nunca ten dentes postizos
graus no nariz
pelos nas coxas
gorduras nos cadrís.
Á amante nunca lle inchan os ollos ao dormir.
O poeta ama a perfección
non te ama a ti.
Es idealización
mito
metáfora da metáfora.

De non seres perfecta como te amarían?

Tags: Pensando nelas

Publicado por gala2 @ 20:46  | POEMAS
Comentarios (8)  | Enviar
Comentarios
Publicado por Covadonga
viernes, 04 de enero de 2008 | 10:37
Hola!!

Veran yo necesito una poesia en gallego pero que rime y a ser posible facil de trraducir al español.

Si alguien encuentra lo que necesito le agradeceria que la cogase.


GRACIAS DE ANTEMANO
Publicado por gala2
viernes, 04 de enero de 2008 | 13:15
SALUDOS COVADONGA. EN ESTE MOMENTO NO TENGO EL POEMA QUE BUSCAS. PERO SI MIRAS EN CUALQUIER ANTOLOGÍA SEGURO QUE LO ENCUENTRAS. Los poemas en gallego que conozco, y de los que dispongo, son sin rima, aunque no por ello difíciles de traducir al castellano. Ojalá que encuentres lo que buscas. Gala.
Publicado por rakel
domingo, 11 de enero de 2009 | 21:26
necesito un poema e gallego sobre la familia
Publicado por nombre
domingo, 08 de marzo de 2009 | 11:42
ola! amiiguiñooS!!
como esTTaDeèS?? pois euu pasome !!

os queroo gusteme
Publicado por claudia
domingo, 08 de marzo de 2009 | 19:28
ola! necesito un poema de amor
y que termine en odio lo más rapido posible

besos

pontevedra
Publicado por Paula
martes, 19 de mayo de 2009 | 21:55
Hola estou buscando un poema galego que trata sobre a musica, melodia...

moitas grazas
Publicado por nombre
sábado, 14 de noviembre de 2009 | 16:53
yo busco un poema en gallego sobre la amistad
Publicado por nombre
lunes, 22 de noviembre de 2010 | 22:02

puedes coger el traductor google Gallego-Castellano , es este :) -----> http://translate.google.es/#gl|es|