Martes, 30 de enero de 2007
POETAS Y POEMAS del CD "Pensando nelas"

PILAR CIBREIRO

A MI?A LINGUA

I

Falo coa mi?a lingua irada,
coa rabia da br?tema nos ollos,
coas palabras-farrapos culpantes
de tanto ladro?cio, coas b?goas,
o ferro, o veneno, a auga turba,
a lama dos pozos sen peitoril nin dono,
a fereza dos cazadores doutrora
-os que amansaban falc?s e mi?atos-
coa fala dos saqueadores de eirexas,
a lingua maldita dos asasinos,
dos saltadores de cami?os,
de t?dolos bandoleiros sen perd?n
e dos guerreiros mercenarios,
a fala muda dos pobres de pedir
e dos guerreiros mercenarios,
a fala muda dos pobres de pedir
e dos c?s escorrestados da lareira.
Falo coa mi?a fala vagamunda,
cos berros das mulleres no parto,
coa voz de cada condenado deste mundo,
de cada exiliado da vida.


II

Falo a un tempo a fala doce dos amantes,
falo pr?s amantes m?is que nada
e pra t?dolos que, por causa do amor,
sofren e calan a s?a desdita.
Falo a fala dos poetas que est?n mortos,
coas s?as mellores palabras,
coa s?a palabra esquencida falo,
coa voz amanti?a dos irmaos benqueridos,
coa vella pregalla que levo escrita no sangue
desde hai tanto e que foi inocente un d?a.


EST?BALIZ ESPINOSA

Comer?a a t?a alma
coma quen come un ovo
doce
novo
perfecto microcosmos no seu ?valo de nacre.

Pinga d?ouro
mandorla
comer?a a t?a alma sen casca
a t?a alma sen culleres
sen caducidade.

Eterno almorzo da nenez de aldea.

Sen saber e sen querer saber
as nigromancias da tersura
qu? escuro demo agocha
nin milagreiro sabor
sen chegar a adivi?ar sequera
qu? foi antes:
a t?a alma
ou a gali?a.


ANA ROMAN?


CAMI?AN DESCALZAS POLAS ROCHAS,
fantasmas de sal habitan as sombras,
saben que as ?ltimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufragio.
As mulleres recollen cada noite
os tesouros de auga, l?quidos e fr?xiles,
reb?lanse contra a Historia,
constr?en co mar as estatuas
que nunca permanezan.
As mulleres de sal, con sargazos de sombras,
xorden das ?ltimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben que o ef?mero permanece.


PILAR PALLAR?S

Se ma?? non te?o ganas de viver,
ser? talvez que o tempo tocou fondo,
que un neno ten a ollada esnaquizada,
que cada un ten no peito un intanx?vel c?rcere de seda.

Se ma?? non te?o ganas
de ir tirando,
non sei que vou facer contra tanta evid?ncia.
Ser? mellor abrir os ollos
e non v?-lo,
ser? mellor pendurar unha espada do teito
e finxir que ? unha axuda que me chega do ceu.

Despois, poderei mirar por unha f?rgoa
o lento paso dos vellos polas ruas,
o paso rexo das moci?as airadas,
o trote asubiante dos rel?xios
cando devala a tarde
e cai o espanto.
Non sei se serei quen para fac?-lo.

Se ma??, por un azar, me fallase a esperanza
e non fallase a vida o resultado
deste fausto concurso de exiliados,
deste previsto cortexo cara ao nada,
non sei a que t?ctica ou deus me acoller?a
sen?n ? de esperar-te,
sen?n ? de liturxicamente convocar o teu nome,
refugiar-me na calma dos teus xestos m?is graves
e enxergar na tua pel a festa que me queda.


OLGA NOVO

HERBOSA

eu nac?n aprendida a ser aberta
como casa mari?eira
e a ser f?cil muller de chuvias e tormentas.

eu non sei c?mo non cheguei a torques,
retro?ada.

estaba destinada a xerfa e dolmen
porque ti?a vontade de loucura
e t?dolos ciclos do entusiasmo.

aprendera a ler pola palma das mans,
sab?a fondear en t?dalas arquitecturas do lume
e restitu?-la chuvia
coma tocar las palabras pola punta do oc?ano.

d?ranme un fardo de brisas
pero eu det??ame nas t?as ventoeiras
porque non curan o mal das lagoas
nin a forma m?is antiga de ser bosque.

quer?a saborear t?dalas frituras
da explosi?n do ocre,
resolve-los aromas tristes
en pracer excesivo
e desnorta-lo repouso
coma escindi-lo corpo
ata consegui-las ?ltimas figuras
da ca?da libre.

lembro ter sido
todo x?nero de canto de pole
ou alg?n lugar da fascinaci?n dos renos.

(e soamente iso ?
coma se t?ca-las palabras
pola punta do oc?ano
e perdes enredadeiras por onde cami?as
e che medran areas no canto da pel)

eu non sei c?mo non esgotei
as posibilidades de cen tipos de neve.

contigo com?n as ra?ces da vida primeira,
escampo e sei
que acabarei sa?ndo dos ubres das vacas
a chorros.

MARTA DACOSTA

Parece innecesario falar de amor, ?s veces
e constru?r poemas de corpos derrubados,
de fume, de suor, de vent?s apagadas,
de l?quidos encontros e seguras derrotas.

Parece innecesario mais a?nda transitan
folios e m?is folios, e libros ademais.

Destr?en o silencio, de feble arquitectura,
dos que calando amamos con terca intensidade.

Parece innecesario falar de amor, ?s veces,
para esquecer sen sa?a as bandeiras do odio
ou as b?goas humildes de quen non ten futuro
e nin pedir perdon por ignorar que somos.


XOHANA TORRES

Primeiro foi o mar
dempois a pedra.
C.E. FERREIRO

Primeiro foi o mar, dempois a pedra.
?Qu? quedar? de n?s?... Unha espuma lev?sima,
fado de Amalia para unha traves?a.
?Qu? loita de nav?os?...
??nde o naufragio daquela Nau Preta?...

Primeiro foi o mar, mais non ? certo
que a corrente nos leve:
Corresp?ndelle ? onda repetirse de novo,
devolver algo vivo por unha dor tremenda.

Alas pasan, ind?mitas, altas como trofeos.
Sobrevoan a orela onde ti e m?is eu nunca estivemos.
Arestora que parou de chover
corenta d?as e corenta noites
? preciso esquecer o diluvio,
decir que xa podemos coroarnos
cun ramallo de olivos.

Ah, si, pa?s de outono dende un trono de sombras!

Hai un porto inmediato afincado nas pedras.

Agora
s? a barca varada e n?s mesmos.


YOLANDA CASTA?O

O CONTRATO

Cubriron con exactitude o impreso en vixencia inexcusable,
encheron puntuais os ocos baleiros con nomes completos,
[enderezos e datas precisas de nacemento.
Cumprimentaron os estrictos documentos mediante p?lizas determinadas,
certificados de pedra e facturas de florister?as.
Riscaron as cuadr?culas bur?cratas da forma m?is sensual
[que puideron atopar naquel bol?grafo.
Non lembro xa c?nto papel de estado empregaron na escritura de ingreso ni c?ntas
sinaturas ensaiadas.
Logo fixeron con tino a
inscripci?n legal gozosa no
rexistro
e antes de que vencera o prazo foron acordar a
cota mensual de beixos.

Non se esqueza
que se amaron dende as nove corenta e cinco do vintenove de maio
at? as sete e tres minutos
dun catorce de setembro.


MAR?A DO CEBREIRO

Coci?o a todas horas para precipitar os alimentos crus
nos abismos da pota. As galletas mar?a
(sutilmente esmagadas)
engordan (disque) a salsa de tomate.
Non dispo?o de m?todo pero exhumei un libro de receitas
que parece un compendio do universo.
Da natureza dixo galileo
que era un grande tecido ( calceta, macram?)
e o papel de cebola serve para calcar os versos que nos gustan.
Sempre a cebola tarda (tremede, lacrimais) en deshacerse,
por iso ? o primeiro que se bota.
Nos queimadores, en cuesti?n de segundos,
o lume ocupa o lugar da indiferencia.


PURA V?ZQUEZ

DESMEMORIADO R?O O DA MEMORIA

En distancias de soles. En macios universos
p?rdeseme a memoria. Na faz apouvigada
onde as palabras floran como un mundo sen ecos.

Son aluadas feridas que perderon as rotas.
Espaventadas cinzas nun boligante vento
onde se ispen lizgairas. Son misterios levi?ns
de petunias e an?monas ou de lotos ef?meros.

Morren nos fr?os s?magos de espellos sen imaxe.
S?ganlle as transparencias un gume de coitelos.
No esplendor dese cosmos onde o olvido alborece
choutan os laberintos de oscurecidos ceos.

Nos p?rfiros vermellos dos exilios sen volta,
nas longuras, ap?ganse como se apaga o senso.
Perd?ronse os fulgores e as teimos?as fondas
nesta gran desmemoria de crep?sculos lentos.


HELENA DE CARLOS

BUTERA

E Deus sa?a na televisi?n
e falaba ? seu povo, pero a n?s
lev?bamos por outra v?a o zoar da roupa branca e tendida
? aire de deserto e l?a sen sono. Recordo aquela tarde,
a seca dos ollos que fitaban a estrada coma un verme,
escravos para sempre do arrecendo do p? e de herbas murchas,
inocentes ollos ? comp?s dos paxaros que inzaban
na praza dos homes que inzaban, inocentes ollos, na praza.

Podo decir que non fomos xa os mesmos
no cami?o de retorno, pero non o sab?amos
a?nda. Foi m?is tarde cando todo empezou.


ISOLDA SANTIAGO

Dicir que isto ? a ventura
que ? indispensable a prantaci?n de allos
recolleitar cogumelos entre o esterco
adestrarse na marcha militar
saber do desove das av?sporas
?

Algu?n dir? que busco os suplicios
eu que presto aprecio ? l?rica dos bois
que me empe?o en toca-la pandeireta

Fumar ?cuspir-esmorecerse
e a morte que non chega
tanto hai que se agarda.
a morte que nunca chega a tempo.

Estou mollada
mollada in?tilmente
porque son unha amante innecesaria
e hai cad?veres que sorr?n coma se me co?eceran

Despois de todo
ningu?n morre mellor c? aforcado
e eu far?a un morto tan est?tico...
-?De qu? cor ser?n as veas dos difuntos?
?cal o alcance visual dos ollos das caveiras?-

?s veces sinto que son pousada
espilo colch?ns
pinto en celeste.
E se pasase un tren e se parase e se sa?se un bulto:
da un chouto e ranfi?a
xa se sabe que ? un bulto principesco.

E a pomba que se arrola
fai amor de carne e cr?a.
E a rapaza crecha
que se amosa ? solaina dos narcisos
e a?nda tece enredadeiras para o leito.


CHUS PATO

Non podo afirmar que fose t?trica aquela nau
pero si que navegaba por un mar de bra?as.
Que o seu era velame de estame?a parda
que na coberta erguian-se as ruinas dunha moi alta torre
circular e de cristal, e que todo nel semellaba paradiso,
pl?mbeo, solenemente ermo.

Velaqui a caveira do amor
e velaqui a cinza que antano os seus osos foran.
Velaqui cinza, vi?o que o meu coraz?n devora
velaqui o elmo, o escudo, os arautos, todos.

Como non bater-se no extremo deste mar
como non precipitar-se sobre este coagulo ardente?

Velaqui as serpes do amor
refulxen como xemas, como loureiro en flor
refulxen como os nosos ollos, chafariz que antano foran.

Non podo afirmar que fose t?trica aquela nau
pero si que foi a estaci?n final do laberinto
que foi o seu velame espada e c?clame negro
que todo nel semellaba p?mbeo, paradiso.
Ermo.


MAR?A LADO

...da muller que foxe dos peitos...

Te?o mentiras amarradas ? traquea
por iso cuspo en intentos de anorexia.
Te?o unha bala proxectada no peito
e b?tasme sal na ferida aberta.
Te?o medo de que non saibas coser
con teas de vi?va negra o meu corpo.
Te?o o embigo medrado de medo
para alugarte mellor, se v?s de roxo.
Te?o cogomelos do pan no ?tero
te?o queixo con furadi?os nos pulm?ns
te?o ch?charos insomnes entre as costelas
te?o un virus publicitario na autoestima
te?o instintos que me psicanalizan
te?o sorte...de que me te?as.


LUISA VILLALTA

Stabat mater dolorosa
o seu corpo tendido, moldeando o chan imenso, dando
forma aos cami?os,
nos montes o rostro suavemente choroso, desfeito en ?gua,
r?o ou mar constante,
dando vida a un pracer do que xa non tivese mem?ria.
Pura extensi?n, a nai que nos leva da man as estrelas e
nos deixa no berce dun terror infinito.
Estaba, est?, estar?, se ? posible imaginar a nosa
esperanza ,
xunto aos edificios moribundos, de onde penduran atroces
palabras, gallardetes de festa, imortais danzas nas que deuses
humanos se desangran para beber-se a si mesmos e blasfemar-se.
Coas mans e cos p?s est? a nai nas ra?ces nacidas da
rebeli?n dos humildes, mansedume estarrecedora rebentando
tambores.
Fermosa nas marusias do cabelo xa canso, nos seos
acendidos por amores ocultos, ainda a paix?n titilante baixo as
xemas do cemento, nos olares famintos, nos esgotos, nas luces
dos metais so?adores
tan s? co poder que florece das v?timas, estaba
ao pot?n da xuxtiza que se abre ? vinganza,
estar?, continuar? estando,
polos fillos dos fillos dos fillos,
presenciando unha morte: a do fillo que a mata.


EMMA COUCEIRO

CH?MAME nena
con ollos abertos de veas e alcohol
con ollos abertos de pasado
e nais e fereas
que voltan para morderme
agora que xa non son pequena nin levo nos brazos un mundo.

Ese mundo
quedou f?ra do que agora se derruba,
a?nda que me pintes o cuarto
de ceo
porque ? triste
por m?is que me chames nena,
nena, a nosa historia
vai trascender sangues e imitar vidas
que s? est?n na t?a cabeza.
Nena, voz pretendida
que agradas.
Non.
Vir?n cerradoras por ti,
corpo pechado,
corpo ausente que te dilatas
e existes
sen mais.


LUZ POZO

FAR BLUES

Naquela cidade
onde unha rapaza escrib?a un diario secreto
na noite
mentres o so?o desvalido semellaba finxir
silencios compartidos
nesa vella cidade do norte
o primeiro poema de amor flutuaba
coma un blues nost?lxico
na noite.

S? quer?a saber
por qu? as cordas permanecen vibrando coma labios
e qu? queda do diario secreto
na noite desvelada.

Querer?a saber daquel r?o esva?do do so?o
tal unha despedida sen retorno,
do silencio curvado nunca praza deserta e antiga.

?Onde vai o primeriro poema de amor
a materia sonora dun blues fuxid?o
a inocencia primeira?


EMMA PEDREIRA

PEN?LOPE D?INSANIA

A mi?a nai non quixo nunca que destes ollos partira a atrocidade das cousas.
Contoume, que ao meu pai gand?ranlle a sombra durante anos
na artesa do pan, e falou tam?n da s?a infinita espera
contra a voz dos antergos
xogando coa tranquila indiferencia, das estra?as horas que removen os so?os.
Faloume do exilio, no que esnaquizar a palabra aos p?s de todas as ?rbores.
De c?mo queimar dunha vez por todas os bosques inmensos da cordura
e facer pendurar na cinza a imposibilidades dun odio que me rexeita desde nena.
Porque eu nunca fun maior para abranguer grandes velenos,
non ti?a as mans feitas para reunir a ?gora da revoluci?n.
Acuso as dores cos pequenos peitos da anarqu?a.
Nunca sinalo cos dedos nin trazo cami?os cara a casa da derrota.
F?o, tezo, arrumo coa entra?a
a acostumada desidia dos desarmados nas expl?citas horas
dunha redenci?n que non ten outro senso que a espera.


XELA ARIAS

MANCO O SOL QUE REGRESA DA XANELA

Manco o sol que regresa da xanela
e estou aqu? a mor e estou contigo:
quixera vernos fundidos ? terra,
? terra, ? auga, ? mundo inmenso.

As t?as mans que me andiveron son d?as,
d?as que marchan e esquec?n hai anos,
moitos anos, esta forma de volta
pois cen anos hai ata agora mesmo,
se ti non me abrazaras.

E estou aqu? amor e estou contigo,
teus ollos chuvia, t?a voz quen me agocha,
quen me agocha, meu amigo querido.

? contigo que podo
cre-las mentiras do amor
crer nas mentiras do amor,
unha imbecilidade que ? imposible.


MARIA XOS? QUEIZ?N

A amante nunca ten dentes postizos
graus no nariz
pelos nas coxas
gorduras nos cadr?s.
? amante nunca lle inchan os ollos ao dormir.
O poeta ama a perfecci?n
non te ama a ti.
Es idealizaci?n
mito
met?fora da met?fora.

De non seres perfecta como te amar?an?

Tags: Pensando nelas

Publicado por gala2 @ 20:46  | POEMAS
Comentarios (8)  | Enviar
Comentarios
Publicado por Covadonga
Viernes, 04 de enero de 2008 | 10:37
Hola!!

Veran yo necesito una poesia en gallego pero que rime y a ser posible facil de trraducir al espa?ol.

Si alguien encuentra lo que necesito le agradeceria que la cogase.


GRACIAS DE ANTEMANO
Publicado por gala2
Viernes, 04 de enero de 2008 | 13:15
SALUDOS COVADONGA. EN ESTE MOMENTO NO TENGO EL POEMA QUE BUSCAS. PERO SI MIRAS EN CUALQUIER ANTOLOG?A SEGURO QUE LO ENCUENTRAS. Los poemas en gallego que conozco, y de los que dispongo, son sin rima, aunque no por ello dif?ciles de traducir al castellano. Ojal? que encuentres lo que buscas. Gala.
Publicado por rakel
Domingo, 11 de enero de 2009 | 21:26
necesito un poema e gallego sobre la familia
Publicado por nombre
Domingo, 08 de marzo de 2009 | 11:42
ola! amiigui?ooS!!
como esTTaDe?S?? pois euu pasome !!

os queroo gusteme
Publicado por claudia
Domingo, 08 de marzo de 2009 | 19:28
ola! necesito un poema de amor
y que termine en odio lo m?s rapido posible

besos

pontevedra
Publicado por Paula
Martes, 19 de mayo de 2009 | 21:55
Hola estou buscando un poema galego que trata sobre a musica, melodia...

moitas grazas
Publicado por nombre
S?bado, 14 de noviembre de 2009 | 16:53
yo busco un poema en gallego sobre la amistad
Publicado por nombre
Lunes, 22 de noviembre de 2010 | 22:02

puedes coger el traductor google Gallego-Castellano , es este :) -----> http://translate.google.es/#gl|es|